W jakich przypadkach sąd może orzec o niecelowości przywrócenia pracownika do pracy?

Z art. 45 § 1 KP wynika zasada rozstrzygania sprawy o roszczenia wskazane w tym przepisie zgodnie z żądaniem poszkodowanego pracownika. Z tego względu zasądzenie odszkodowania w miejsce żądanego przywrócenia do pracy może nastąpić wyjątkowo, gdy przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe.

Pracodawca, który wskazuje nieprawdziwą przyczynę rozwiązania umowy o pracę z pracownikiem, z reguły nie może przeciwstawić żądaniu przywrócenia do pracy twierdzenia o niecelowości uwzględnienia tego żądania. W takim wypadku zasądzenie odszkodowania, zamiast żądanego przywrócenia do pracy, może nastąpić tylko w razie stwierdzenia niemożliwości przywrócenia do pracy, stwierdzenie samej niecelowości przywrócenia nie jest wystarczające.

Likwidacja stanowiska pracy w sytuacji, gdy zadania związane z tym stanowiskiem są nadal realizowane w zakładzie pracy, nie może być uznana za podstawę stwierdzenia niemożliwości przywrócenia pracownika do pracy na poprzednich warunkach. 

Reasumując:

  1. W przypadku wypowiedzenia naruszającego przepisy lub nieuzasadnionego to pracownik decyduje, którego z roszczeń się domaga.
  2. Zasądzenie odszkodowania w miejsce żądanego przywrócenia do pracy może nastąpić wyjątkowo, gdy przywrócenie do pracy jest niemożliwe lub niecelowe.
  3. Gdy przyczyna wypowiedzenia podana przez pracodawcę jest nieprawdziwa nie można uznać, że żądanie przywrócenia do pracy jest niecelowe.
  4. Z kolei kontynuacja realizowania u pracodawcy zadań, takich jak związanych ze zlikwidowanym stanowiskiem pracy, wyklucza możliwość uznania, że przywrócenie do pracy jest niemożliwe.